Główne zmiany w panelu wprowadza nawigacja, zarówno pozioma jak i pionowa. Górny pasek jest węższy, a do tego grupuje kilka funkcjonalności niższego poziomu, jak liczba dostępnych aktualizacji, komentarzy czy dodawanie nowych elementów. Dostęp do ustawień użytkownika, podgląd wpisu i przejście do naszego bloga pozostało bez zmian.

Pasek nawigacyjny z lewej strony zmienił jedynie wygląd. Dalej działa jak akordeon z rozwijanymi opcjami drugiego poziomu z prawej strony. Pozostało zwinięcie menu do szerokości kilkunastu pikseli oraz prezentowanie komuniktów w formie liczbowej.

Podczas dodwania i edycji wpisu, media dodajemy jednym przyciskiem. Nie pamiętam, czy skrypt Press This był obecny we wczesniejszej wersji, ale konwerter tagów i kategorii, prawdopodobnie tak. Większych zmian nie zauważyłem.

Większość z nich rzeczywiście była klasycznym spamem, czyli treścią mniej lub bardziej sensowną, z klikalnymi linkami, słowami kluczowymi lub samymi linkami. Jednak moją uwagę przykuły na pierwszy rzut oka komentarze prawidłowe, bo co złego jest w komentarzu takim lub takim.

W pierwszej chwili zwątpiłem i widząc kolejne komentarze tego typu zacząłem badać temat. W treści komentarza nie ma żadnych linków, a sama treść jest zupełnie prawidłowa. Jedynym linkiem prowadzącym z komentarza jest nazwa strony autora, która może, ale nie musi być prezentowana w sekcji komentarzy wpisu. Wszystko zależy od szablonu wpisów i tego czy autor bloga zgodzi się na ich prezentowanie. Wniosek ostateczny jest następujący: komentarze takie powinny być traktowane jako spam, co Span Karma rzeczywiście robi.

Inny przykład to komentarze kierujące do zrzutów ekranu twojej strony, coś takiego. Ogólnie przeglądając kilkanaście stron komentarzy z listy Spam, znalazłem wiele zakamuflowanych wpisów udających prawdziwe komentarze, jak treści o zaskakujących sformułowaniach: “Super strona, zobacz to”, “Świetny artykuł, przeczytaj to”, “Podoba mi się twoja strona, musisz kliknąć tutaj”. Utwierdzam się więc w przekonaniu, że Spam Karma działa poprawnie wrzucając wszystkie te śmieci do jednego worka. Jeśli przypadkiem trafi tam jakiś prawidłowy komentarz to przykro mi, że zobaczysz go na stronie głównej. Niestety nie zamierzam przeglądać listy spamu, aby znaleźć w niej pojedyncze prawidłowe komentarze.

Łatwo rozpoznać czy komentarz jest spamem, nawet jeśli dobrze udaje, wówczas poprzedni lub kolejny komentarz będzie pochodził od tego samego nadawcy.

Panel administracyjny został usprawniony. Lżejszy interfejs użytkownika, pomoc kontekstowa, poprawione aktualizacje. Pojawiły się także nowe funkcjonalności, jak custom menu i custom post type. Pierwsza pozwala na budowanie własnego menu dla bloga. Drugie umożliwia stworzenie zupełnie nowych kategorii treści na blogu.

Pomimo wszystkich usprawnień zalecane jest wykonanie kopii zapasowej wszystkich danych.

Informacje na temat nowszej wersji WordPress od dawna wyświetlają się w panelu administracyjnym. Jednak ręczna aktualizacja wymaga od użytkownika ściągnięcia archiwum, jego rozpakowania i nadpisania plików na serwerze.

Automatyczna aktualizacja przebiega podobnie, ale czynności użytkownika ograniczają się do jednego kliknięcia. Ręczna aktualizacja jest dalej dozwolona. Link do pobrania archiwum z sieci znajduje się obok linku do automatycznego uaktualnienia.

Kolejne kroki automatycznej aktualizacji WordPressa:

• Pobieranie aktualizacji z http://wordpress.org/wordpress-2.7.1.zip
• Rozpakowywanie głównej aktualizacji
• Weryfikacja wypakowanych plików
• Instalacja najnowszej wersji
• Aktualizacja bazy danych
• WordPress został pomyślnie zaktualizowany

Oddie mówił coś na o problemach z automatyczną aktualizacją. Nie mogę ustosunkować się do tego w żaden sposób ponieważ u mnie aktualizacji z wersji 2.7 do 2.7.1 przebiegła bez zakłóceń.

Wypada zaufać ekipie WordPressa i korzystać z nowych funkcji jakie udostępniają. Warto jednak zawsze zabezpieczyć się poprzez kopię zapasową plików i bazy danych, o czym przypomina także komunikat przed aktualizacją.

Jeżeli prawdziwa osoba chce zostawić odpowiedź po przeczytaniu naszego wpisu, powinno się to odbyć jak naprościej. Wystarczające będą podpis, treść komentarza oraz adres email, który nie będzie publikowany. Co jednak z robotami, dla których podanie takich danych jest banalną czynnością?

Nie możemy wymagać rejestracji użytkowników, a potem logowania tylko dla komentowania wpisów. Po pierwsze zniechęci to osoby czytające nasze teksty. Po drugie roboty mogą równie łatwo założyć fikcyjne konto, aby dalej atakować nas spamem.

Rozwiązaniem może być dla nas wtyczka Spam Karma 2, która sprawdza wiele dróg, jakimi krąży spam. Proces instalacji i włączenia przebiega bezproblemowo, nawet w najnowszej wersji WordPress 2.7 Coltrane. W panelu administracyjnym możemy zmienić paramety dostępnych filtrów antyspamowych.

Innym rozwiązaniem jest wtyczka Akismet, dostępna w WordPress od samego początku. Jednak do jej prawidłowego działania niezbędny jest unikalny API key, który otrzymamy po założeniu konta na stronie WordPress.

Osobiście używam Span Karma 2, ale nie wątpię, że Akismet byłby równie skuteczny.

Pobranie nowej wersji nie sprawia żadnych problemów. Podobnie jak, scalenie czy zastąpienie plików. Do pełni szczęścia brakuje jeszcze uaktualnienia bazy danych, które powinno także przebiec bez zakłóceń. Jeszcze logowanie do systemu i naszym oczom ukazuje się nowy interfejs. Zmiany równie poważne, że początkowe ogarnięcie całości jest niemożliwe. Polecam obejrzenie wideo, które promuje nowy WordPress 2.7 “Coltrane”.

Zmiany

O razu widać nowy interfejs, który według twórców powinien zachwycać użytkownika. Takie zmiany zawsze są dyskusyjne, dlatego lepiej od razu skupmy się na wprowadzonych zmianach.

Górna belka nawigacyjna zamieniła się w kolumnę z lewej strony, a szerokość panelu przestała być ograniczana do 1024px. Dashboard można teraz konfigurować, a więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakładki z informacjami ustawić według osobistych preferencji. Większą przestrzeń w centralnej części można uzyskać przez zwinięcie menu nawigacyjnego.

Nowa zakładka z opcjami ekranu pozwala na łatwe włączenie i wyłączenie elementów pokazywanych właśnie w panelu. Bardzo użyteczna funkcjonalność.

Jeśli chodzi o pisanie i edytowanie wpisów to dostępny jest widok podstawowy i rozszerzony, a także zakładka szybkiej edycji. Innym wartym uwagi dodatkiem jest opcja przyklejania opublikowanego wpisu, który zawsze jako najnowszy pojawia się na stronie głównej.

Użytkownik ma teraz możliwość odpowiadania na komentarze bezpośrednio z panelu. Pozostałe opcje komentarzy pozostały bez zmian, chociaż zlikwidowano widok szczegółowy.

Aktualizacja samego systemu jest w pełni automatyczna, czyli można zapomnieć o ściganiu plików i przegrywaniu na serwer co kilka miesięcy. Pojawił się, także plugin manager, który pozwala na łatwe znalezienie interesujących dodatków, ich instalacje oraz aktywację.

Podsumowanie

Trzeba przyznać, że zmiany są znaczące, choć moim zdaniem nie wszystkie były konieczne. Zaokrąglone rogi, stylizowane pola formularzy i zastosowanie ikonek zmieniły cały interfejs. Wiem, że dla niektórych interfejs oferowany przez Mac OS X jest najlepszy na świecie, ale próba jego przeniesienia do aplikacji internetowej, musi zakończyć się niepowodzeniem.

Użytkownicy Firefoxa, Konquerora czy Safari zobaczą wszystko co przygotował dla nich zespół WordPress. Autorzy zmian wykorzystali takie deklaracje CSS, które nie są w pełni obsługiwane przez wszystkie przeglądarki. Mowa dokładnie o border-radius, zaproponowanym w CSS. Żadna wersja IE, ani nawet Opera 10, która pojawi się w 2009 roku nie obsługuje tej deklaracji.

Interfejs użytkownika powinien być intuicyjny i użyteczny, a zaokrąglone rogi nie mają na to żadnego wpływu. Równie dobrze można pisać posty na blogu w kwadratowych formularzach. Jest to szczególnie ważne w aplikacjach internetowych, gdzie wygląd elementów zależy od przeglądarki i systemu operacyjnego, a nie samych deklaracji CSS. Warto zastanowić się nad tym, kiedy w kolejnym projekcie zapragniemy zmienić kolor przycisku formularza lub inne elementy systemowe.

Zmiany jakie przynosi WordPress 2.7 “Coltrane” są nieuniknione. Można je tylko odłożyć w czasie, bo wraz z wykryciem krytycznego błędu w samym oprogramowaniu będzie to wręcz niezbędne.