Na początku roku moja domowa biblioteka wzbogaciła się o kilka książek, które z pewnością zrecenzuję. W najbliższym czasie dowiecie się dlatego warto kupić Smashing Book #2, bo zdecydowanie warto. Ostanio czytam wiele na temat wzorców projektowych i kwestii projektowania aplikacji. Będzie do dobry czas do dyskusji na temat dziedziczania i architektury systemów klasy enterprise.

Git oraz GitHub, tak mi się spodobaby, że zamięszcze tam kolejne pomysły i narzędzia, nad którymi pracowałem lub pracuję. W końcu pojawi się kilka wpisów na temat programowania, zarówno Python czy Django, ale także Xhtml i CSS. Tak czy inaczej sporo wyzwań i planów. Byle do przodu.

Główne zmiany w panelu wprowadza nawigacja, zarówno pozioma jak i pionowa. Górny pasek jest węższy, a do tego grupuje kilka funkcjonalności niższego poziomu, jak liczba dostępnych aktualizacji, komentarzy czy dodawanie nowych elementów. Dostęp do ustawień użytkownika, podgląd wpisu i przejście do naszego bloga pozostało bez zmian.

Pasek nawigacyjny z lewej strony zmienił jedynie wygląd. Dalej działa jak akordeon z rozwijanymi opcjami drugiego poziomu z prawej strony. Pozostało zwinięcie menu do szerokości kilkunastu pikseli oraz prezentowanie komuniktów w formie liczbowej.

Podczas dodwania i edycji wpisu, media dodajemy jednym przyciskiem. Nie pamiętam, czy skrypt Press This był obecny we wczesniejszej wersji, ale konwerter tagów i kategorii, prawdopodobnie tak. Większych zmian nie zauważyłem.

Tworzenie aplikacji internetowych to skomplikowany, czasochłonny i nie zawsze opłacalny proces.

Dlaczego wielu programistów pisze własne aplikacje, frameworki, biblioteki i inne rozwiązania?

Po prostu wychodzą z przekonania, że sami zrobią to lepiej. Czasami zdarza się, że dzięki temu podejściu rodzą się prawdziwe perełki. Często wielkie molochy tracą klientów, użytkownicy znajdują produkty skrojone na miarę ich potrzeb i każdy może być zadowolony.

Pozostałe przypadki to zmarnowany potencjał, czas i zasoby, bo projekt umiera, zanim rozpoczął żywot. Dopóki nie rozpoczniesz tworzenia nowej jakości nie będziesz, miał pewności co do swojej wartości.

Właściwy wpis

Często zastanawia mnie kształt moich wypowiedzi formułowanych w stanie, jak najbardziej trzeźwym. Jestem przecież człowiek technicznych, któremu nie obce powinno być prasowanie, ale już bogaty język podczas wszelkich wypowiedzi, co najmniej zadziwia.

Człowiek uczy się przez lata, choć nie zawsze ma na to czas i chęci. Najlepszym przykładem moich osiągnięć jest SquareZone. Prosty, ale funkcjonalny serwis, który przystępnie oferuje informacje użytkownikom. Tym razem przyszedł czas na nowy przykład.

MyBlog – nazwa kodowa powinna być bardziej tajemnicza, ale projekt jest w zbyt wczesnym stadium, mimo wielomiesięcznej pracy przy jego tworzeniu. Otóż wspomniana aplikacja oferuje lub będzie oferowała w przyszłości funkcjonalności znane z popularnych systemów blogowych.

Architektura systemu po części czerpała ze znanego WordPressa, jednak największym atutem omawianej aplikacji jest wydajność i zgodność ze standardami. Wszystkie testy i szczegóły zostaną przedstawione wkrótce. Niedługo postaram się przedstawić kolejne funkcjonalności oraz założenia rozwojowe.

Obecnie nie mam pewności czy kod źródłowy zostanie udostępniony publicznie, jednak wszelkie opinie na temat działania lub architektury są mile widziane.

Wersja demonstracyjna myBlogdostępna jest w sieci.

Panel administracyjny został usprawniony. Lżejszy interfejs użytkownika, pomoc kontekstowa, poprawione aktualizacje. Pojawiły się także nowe funkcjonalności, jak custom menu i custom post type. Pierwsza pozwala na budowanie własnego menu dla bloga. Drugie umożliwia stworzenie zupełnie nowych kategorii treści na blogu.

Pomimo wszystkich usprawnień zalecane jest wykonanie kopii zapasowej wszystkich danych.

Moim zdaniem bardzo ciekawa strona, chociaż aktualizacje są zbyt rzadkie, a nawigacja między wpisami utrudniona

Systematyczne aktualizacje i wysoka jakość wpisów to najczęstsze problemy z jakimi spotykają się zmagają się początkujący blogerzy. Jednak nie rzadko te same przyczyny dotyczą doświadczonych edytorów. W większości przypadków historia wygląda podobnie.

Nie bez znaczenia jest sposób w jaki założymy naszego bloga, ale w tym przypadku jest to kwestia drugorzędna. Ważniejsze jest to, co robimy na starcie. Kilka lub kilkanaście wpisów w ciągu miesiąca to standard. Często odpowiadamy na komentarze użytkowników. Gorzej jeśli wraz z upływem czasu nasz zapał i entuzjazm przemijają.

Jeszcze trudniej bywa w przypadku blogów technicznych, których jest dużo mniej niż codziennej publicystyki i rozważań nad problemami współczesnego świata. Tematyka techniczna jest na tyle specyficzna, że czasami zwięzłe i jasne przekazanie informacji jest niełatwe. Jednak również tutaj konieczna jest systematyczność i zaangażowanie. Jeżeli spełnimy powyższe warunki to nasz blog będzie regularnie odwiedzany.

Chris często omawia ciekawe pomysły zrealizowane przy użyciu biblioteki jQuery. Czasami na stronie znajdziemy porady odnośnie PHP lub WordPressa. Co jakiś czas publikowane są wyniki ankiet prowadzonych na stronie. Wyniki takich ankiet wiele mówią o ludziach pracujących w branży, ich nawykach i zachowaniach.

Wygląd i układ strony są przejrzyste. Wszystkie odnośniki i informacje spełniają swoje zadanie. Problemy omawiane przez Chrisa są często ilustrowane, aby dokładnie zrozumieć istotę problemu i jego rozwiązania. W ostatnim czasie na stronie pojawiły się screencasty, które wraz z komentarzem autora, dokładnie pokazują krok po kroku sposób uzyskania efektu omawianego w artykule.

Szkoda tylko, że intensywny cykl artykułów na temat JS, a także jQuery przystopował trochę częstość aktualnizacji bloga. Trudno się przyznać, ale brak czasu jest poważnym wrogiem podczas aktywnej działalności w sieci. Na swoim przykładzie mogę przyznać, jak trudne jest regulane pisanie na specjalistyczne tematy. Tym bardziej cieszę się, że ferrante.pl działa znowu, a autor częściej aktualizuje bloga.

Wiele jego pomysłów i rozwiązań inspirowało programistów i projektanów, w tym także mnie. To dzięki niemu poznałem choćby Rogera Johansona, a także wiele innych osób związanych ze światem internetu.

Riddle nie prowadzi swojego bloga od 2008 roku, ale mimo tego jego wpisy są nadal dostępne. Riddle ciągle jest aktywny i udziela się w sieci, chociażby na twiterze. Szkoda, że zrezygnował z pisania bloga, ponieważ wywiązywał się z tego doskonale.

Pobranie nowej wersji nie sprawia żadnych problemów. Podobnie jak, scalenie czy zastąpienie plików. Do pełni szczęścia brakuje jeszcze uaktualnienia bazy danych, które powinno także przebiec bez zakłóceń. Jeszcze logowanie do systemu i naszym oczom ukazuje się nowy interfejs. Zmiany równie poważne, że początkowe ogarnięcie całości jest niemożliwe. Polecam obejrzenie wideo, które promuje nowy WordPress 2.7 “Coltrane”.

Zmiany

O razu widać nowy interfejs, który według twórców powinien zachwycać użytkownika. Takie zmiany zawsze są dyskusyjne, dlatego lepiej od razu skupmy się na wprowadzonych zmianach.

Górna belka nawigacyjna zamieniła się w kolumnę z lewej strony, a szerokość panelu przestała być ograniczana do 1024px. Dashboard można teraz konfigurować, a więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakładki z informacjami ustawić według osobistych preferencji. Większą przestrzeń w centralnej części można uzyskać przez zwinięcie menu nawigacyjnego.

Nowa zakładka z opcjami ekranu pozwala na łatwe włączenie i wyłączenie elementów pokazywanych właśnie w panelu. Bardzo użyteczna funkcjonalność.

Jeśli chodzi o pisanie i edytowanie wpisów to dostępny jest widok podstawowy i rozszerzony, a także zakładka szybkiej edycji. Innym wartym uwagi dodatkiem jest opcja przyklejania opublikowanego wpisu, który zawsze jako najnowszy pojawia się na stronie głównej.

Użytkownik ma teraz możliwość odpowiadania na komentarze bezpośrednio z panelu. Pozostałe opcje komentarzy pozostały bez zmian, chociaż zlikwidowano widok szczegółowy.

Aktualizacja samego systemu jest w pełni automatyczna, czyli można zapomnieć o ściganiu plików i przegrywaniu na serwer co kilka miesięcy. Pojawił się, także plugin manager, który pozwala na łatwe znalezienie interesujących dodatków, ich instalacje oraz aktywację.

Podsumowanie

Trzeba przyznać, że zmiany są znaczące, choć moim zdaniem nie wszystkie były konieczne. Zaokrąglone rogi, stylizowane pola formularzy i zastosowanie ikonek zmieniły cały interfejs. Wiem, że dla niektórych interfejs oferowany przez Mac OS X jest najlepszy na świecie, ale próba jego przeniesienia do aplikacji internetowej, musi zakończyć się niepowodzeniem.

Użytkownicy Firefoxa, Konquerora czy Safari zobaczą wszystko co przygotował dla nich zespół WordPress. Autorzy zmian wykorzystali takie deklaracje CSS, które nie są w pełni obsługiwane przez wszystkie przeglądarki. Mowa dokładnie o border-radius, zaproponowanym w CSS. Żadna wersja IE, ani nawet Opera 10, która pojawi się w 2009 roku nie obsługuje tej deklaracji.

Interfejs użytkownika powinien być intuicyjny i użyteczny, a zaokrąglone rogi nie mają na to żadnego wpływu. Równie dobrze można pisać posty na blogu w kwadratowych formularzach. Jest to szczególnie ważne w aplikacjach internetowych, gdzie wygląd elementów zależy od przeglądarki i systemu operacyjnego, a nie samych deklaracji CSS. Warto zastanowić się nad tym, kiedy w kolejnym projekcie zapragniemy zmienić kolor przycisku formularza lub inne elementy systemowe.

Zmiany jakie przynosi WordPress 2.7 “Coltrane” są nieuniknione. Można je tylko odłożyć w czasie, bo wraz z wykryciem krytycznego błędu w samym oprogramowaniu będzie to wręcz niezbędne.