Magia interfejsu. Praktyczne metody projektowania aplikacji internetowych to solidna książka o tworzeniu interfejsów użytkownika dla stron i aplikacji internetowych. Ocenianie książki po rozmiarze czy grubości jest błędem. Niecałe trzysta stron to dokładne opisy codziennych zmagań milionów użytkowników internetu z oprogramowanie, którego używają. Proponowane rozwiązania i poprawki są solidnie argumentowe przez wielotetnie doświadczenie i dążenie do ideału.

Autor opisuje sposoby projektowania formularzy danych, ekranów logowania czy nawigacji. Kolejne rozdziały poruszają kwestie przeglądania wyników wyszukiwania, usprawnienia wyszukiwania i zarządzania informacjami. Tematy takie jak, chmura tagów, przeciągnij i upuść albo poka-yoke również nie są mu obce. Jeśli myślisz, że twoje projekty są poprawne i użyteczne, koniecznie zweryfikuj ten pogląd poprzez lekturę tej książki. Najpweniej znajdziesz cenne uwagi, które przydadzą się w przyszłości.

Książki skupia się w dużym stopniu na krytycznym podejściu do projetowania, ze względu na wiele problemów, które dotykają użytkowników oprogramowania. Jeśli tylko coś robimy w określony sposób, nie oznacza to, że inni postępują identycznie. Ilość problemów jakie rodzi źle wykonany interfejs zaskoczy niejednego doświadczonego programistę lub projektanta.

OSTATECZNA OCENA: 4/5

• Autor: Robert Hoekman jr
• Tytuł oryginału: Adapting to Web Standards: CSS and Ajax for Big Sites (Voices That Matter)
• Tłumaczenie: Paweł Szajkowski
• ISBN: 978-83-246-1943-6
• Format: 168×237, 264 strony
• Data wydania: 01/2010 (Helion)

ACP 1.0 i jego kolejne wersje były wykorzystane między innymi przy projektach SaritorPark oraz Biuro Projektów Tyczyński Wojtas. Pierwsze wersje systemu ACP były mało elastyczne w kwestii wykorzystania w kolejnych projektach.

Dopiero wersje z rodziny 2.x można nazwać prawdziwymi systemami zarządzania treścią. Zastosowanie technik obiektowych dostępnych w PHP5 pozwoliło na ponowne wykorzystanie tego samego kodu. Przeprojektowanie interfejsu użytkownika, a także kompletna analiza dostępnych scenariuszy sprawiła, że panele administracyjne od wersji 2.0 stały się potężnymi narzędziami ułatwiającymi zarządzanie serwisem.

Najlepszym przykładem skalowalności i szybkiej adaptacji systemu ACP jest jego zastosowanie w rozbudowanym serwisie SquareZone, a także prostej stronie Erasmus.

Ogólnie zmiany można zaliczyć na plus, chociaż każdy może mieć na ten temat swoje zdanie. W porównaniu z poprzednią wersją zmianom uległ jedynie układ. Zwiększono szerokość strony, a także zamieniono miejscami niektóre sekcje. Niebieska kolorystyka pozostała, chociaż trudno pierwotną wersją nazwać niebieską.

Zmian funkcjonalnych nie zauważyłem, choć możliwe, że takie również występują. Jedyne czego mi brakuje to większej ilości informacji o samym serwisie i zmianach. Podstawową funkcjonalnością serwisu jest przeszukiwanie ogłoszeń o pracę, więc pewnie to jest przyczyną braku wspomnianej sekcji. Wprawdzie występuje lakoniczna notka na temat zmian, ale podaje ona minimum informacji, których możnaby oczekiwać.

Pobranie nowej wersji nie sprawia żadnych problemów. Podobnie jak, scalenie czy zastąpienie plików. Do pełni szczęścia brakuje jeszcze uaktualnienia bazy danych, które powinno także przebiec bez zakłóceń. Jeszcze logowanie do systemu i naszym oczom ukazuje się nowy interfejs. Zmiany równie poważne, że początkowe ogarnięcie całości jest niemożliwe. Polecam obejrzenie wideo, które promuje nowy WordPress 2.7 “Coltrane”.

Zmiany

O razu widać nowy interfejs, który według twórców powinien zachwycać użytkownika. Takie zmiany zawsze są dyskusyjne, dlatego lepiej od razu skupmy się na wprowadzonych zmianach.

Górna belka nawigacyjna zamieniła się w kolumnę z lewej strony, a szerokość panelu przestała być ograniczana do 1024px. Dashboard można teraz konfigurować, a więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakładki z informacjami ustawić według osobistych preferencji. Większą przestrzeń w centralnej części można uzyskać przez zwinięcie menu nawigacyjnego.

Nowa zakładka z opcjami ekranu pozwala na łatwe włączenie i wyłączenie elementów pokazywanych właśnie w panelu. Bardzo użyteczna funkcjonalność.

Jeśli chodzi o pisanie i edytowanie wpisów to dostępny jest widok podstawowy i rozszerzony, a także zakładka szybkiej edycji. Innym wartym uwagi dodatkiem jest opcja przyklejania opublikowanego wpisu, który zawsze jako najnowszy pojawia się na stronie głównej.

Użytkownik ma teraz możliwość odpowiadania na komentarze bezpośrednio z panelu. Pozostałe opcje komentarzy pozostały bez zmian, chociaż zlikwidowano widok szczegółowy.

Aktualizacja samego systemu jest w pełni automatyczna, czyli można zapomnieć o ściganiu plików i przegrywaniu na serwer co kilka miesięcy. Pojawił się, także plugin manager, który pozwala na łatwe znalezienie interesujących dodatków, ich instalacje oraz aktywację.

Podsumowanie

Trzeba przyznać, że zmiany są znaczące, choć moim zdaniem nie wszystkie były konieczne. Zaokrąglone rogi, stylizowane pola formularzy i zastosowanie ikonek zmieniły cały interfejs. Wiem, że dla niektórych interfejs oferowany przez Mac OS X jest najlepszy na świecie, ale próba jego przeniesienia do aplikacji internetowej, musi zakończyć się niepowodzeniem.

Użytkownicy Firefoxa, Konquerora czy Safari zobaczą wszystko co przygotował dla nich zespół WordPress. Autorzy zmian wykorzystali takie deklaracje CSS, które nie są w pełni obsługiwane przez wszystkie przeglądarki. Mowa dokładnie o border-radius, zaproponowanym w CSS. Żadna wersja IE, ani nawet Opera 10, która pojawi się w 2009 roku nie obsługuje tej deklaracji.

Interfejs użytkownika powinien być intuicyjny i użyteczny, a zaokrąglone rogi nie mają na to żadnego wpływu. Równie dobrze można pisać posty na blogu w kwadratowych formularzach. Jest to szczególnie ważne w aplikacjach internetowych, gdzie wygląd elementów zależy od przeglądarki i systemu operacyjnego, a nie samych deklaracji CSS. Warto zastanowić się nad tym, kiedy w kolejnym projekcie zapragniemy zmienić kolor przycisku formularza lub inne elementy systemowe.

Zmiany jakie przynosi WordPress 2.7 “Coltrane” są nieuniknione. Można je tylko odłożyć w czasie, bo wraz z wykryciem krytycznego błędu w samym oprogramowaniu będzie to wręcz niezbędne.